Rozważania o samobójstwie i życiu za wszelką cenę






Literatura przedstawia także tych bohaterów, którzy w przeciwieństwie do wyżej wymienionych godnie przyjmują swój los. Należy do nich między innymi Hiob, który pomimo tech, że Bóg zesłał na niego trąd, trzęsienie ziemi, utratę najbliższych i majątku - nie zaparł się wiary w Najwyższego Stwórzę. Żonie zaskoczonej jego pokorą wobec losu, powiedział: "Dobro przujęliśmu od Boga. Dlaczego zła przyjąć nie możemy?"

Podobnie Labbroso z opowiadania Grudzińskiego "Wieża", którego życie boleśnie doświadczyło. Mimo ciężkiego losu, nie zrezygnował z najwyższej wartości, jaką jest życie. Sam narrator powiedział, że "przjął on z odwagą i rezygnacją podwójny krzyż cierpienia i samotności" i że jest on wspaniałym przykładem danym "naszej płaczliwej epoce".

Pan Cogito z wiersza Herberta to portret wzpółczesnego, myślącego człowieka, rozdartego między uznanymi, szanowanymi zasadami, a sposobami zachowań, jakie narzuca otaczający świat. "Przesłanie pana Cogito" to propozycja dekalogu postępowania współczesnego człowieka:
"(...) idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
(...) bądź odważny gdy rozum zawodzi
(...) niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpicłów kotów tchórzy
(...) strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne
ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy
(...) czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i idź
(...) powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
(...) Bądź wierny Idź".

Uważam, że życie ludzkie jest trudną drogą do przebycia, a człowiek napotyka na niej różne problemy, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Zgodzę się ze słowami Marii Dąbrowskiej, że "Chcieć umrzeć jest tak samo grzech, jak chcieć żyć za wszelką cenę". Według mnie, śmierć samobójcza jest najgorszym rozwiązaniem, gdyż jest to ucieczka od odpowiedzialności i tchórzostwo, a jak mówi Michał Bułhakow: "Tchórzostwo nie jest jedną z najstraszniejszych ułomności. Ono jest ułomnością najstraszniejszą". Podobnie życie za wszelką cenę, gdyż łamane są przy tym często zasady Dekalogu, który powinien być dla bohaterów literackich jak i dla nas samych zbiorem wskazań etycznych, których nie powinniśmy łamać.

Strony: 1 2 3

Zobacz też inne materiały

» Zasady postępowania według Pana Cogito
» Granica Zofii Nałkowskiej jako powieść psychologiczna
» Heroiczne tworzenie siebie w świecie grozy i absurdu - Dżuma Alberta Camusa.
» Państwo totalitarne - Inny świat Gustawa Herlinga-Grudzińskiego
» O cierpieniu niezawinionym - Hiob - Biblia, Księga Hioba
» Mity o szczególnej żywotności w kulturze - wiersz "Stary Prometeusz" Zbigniewa Herberta
» Historyjka z życia szkoły z użyciem związków frazeologicznych zaczerpniętych z Biblii
» Rozważania o granicach wolności inspirowane literaturą.
» Rozważania o naturze ludzkiej na podstawie utworów literackich.
» Cechy Prometeusza i Hioba

Powiązane kategorie

» Biblia
» Dżuma
» Granica
» Inny świat
» Konrad Wallenrod
» Nie-Boska komedia
» Wieża
» Zbrodnia i kara
» Adam Mickiewicz
» Albert Camus
» Fiodor Dostojewski
» Gustaw Herling-Grudziński
» Zbigniew Herbert
» Zofia Nałkowska
» Zygmunt Krasiński

Komentarze

  • Jeszcze nie ma komentarzy.

Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.

Wieża

Wieża - opowiadanie autorstwa Gustawa Herlinga-Grudzińskiego.

Swe krótkie formy prozatorskie Gustaw Herling-Grudziński stylizuje zazwyczaj na quasi-dokument (kreacyjność upozorowana na obiektywną relację). Odpowiednio dobrana (częstokroć spreparowana) faktografia przygotowuje czytelnika do namysłu nad człowieczą kondycją i nad rytmem dziejów. Z dbałością o szczegóły idzie w parze – udawana bądź rzeczywista – niewiedza narratora. Zmusza ona czytelnika do zajęcia samodzielnego stanowiska.
» Strona główna: Wieża

Szukaj

Wieża - artykuły:

Rekomendacje

Pokrewne serwisy

Język polski-lektury

Subskrypcja

Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!

Wpisz adres E-mail: